Since last summer I wanted to make Ipad case. Only last night I made my first Ipad case. I have another one on my head to make and hopefully, I will make it soon. And another project has to me realised to - laptop case. For sale €30

Өнгөрсөн зунаас хойш Ipad-ний цүнх хийх бодолтой байж байж, өнгөрсөн шөнө оёдлын машины ард сууж байж нэг цүнхтэй боллоо.  Энэ бол зөвхөн эхнийх нь. Бас өөрөөр хийх арга толгойд байж байгаа. Удахгүй хийнэ гэж бодож байна.  Дараа бас жижиг компьютерын цүнх хийх ч бодол байгаа л даа. Худалдах үнэ 30 евро

This is my mouse trap purse to tidy my computer mouse, earphones and some cables. Sometimes, I could not find my mouse I thought it is better to make mouse trap.  While taking the photo I realised that my mouse trap is very colour coordinated wity my mouse. For sale €15

Миний хулганын хавх бас өчигдөр шөнө бэлэн боллоо.  Хулгана маань ийш тийшээ гүйгээд алга болчихдог учир хавханд нь байлгаж байлгахгүй бол заримдаа олдохоо больчихдог юм.  Тиймээс хулгана, чихэвч болох жижиг сажиг утастай зүйлүүддээ зориулж жижиг цүнх хийсэн чинь хулганатай маань өнгө хослоод их зүгээр байна. Худалдах үнэ 15 евро.

Pijama, Japanese fabric

Recently, I made pijama for my DD1, which made DD2 to cry because she has not got one.  DD1 told me that I have to make another one for her younger sister. Of course, I will make one.

Ai-chan gave me this Japanese fabric a couple of years ago and I made from it bags and this time I decided to make pijama. 

Ai-chan, she is a very talended Japanese lady, whom I know now almost for three years.  She makes poly clay sweet deco jewellery and gives lessons how to make them.  Even she gives sushi workshops and catering. 



Монголын тухай Олон улсын эмэгтэйчүүдийн байгууллагынханд

Өнөөдөр өглөө Португал дахь Олон улсын эмэгтэйчүүдийн байгууллагынханд монголын тухай яриа амжилттай хийлээ. Би өөрөө энэ байгууллагын гишүүн болохоор сардаа нэг удаа гишүүдийнхээ гэрт өглөөний кофены уулзалт зохион байгуулдаг юм.  Энэ удаад би гэртээ урьж тэднийг дайлж бас Монгол орныхоо тухай ярьж өглөө.

Үүгээр бас Португал-Монголын Нийгэмлэгийг танилцуулах зорилго агуулж, Нийгэмлэгээс зохион байгуулах гэж буй үйл ажиллагааг танилцуулсан юм.

Миний ярианы дараа Д.Шүрэнцэцэг эгч ятгын аялгууг цугларагсдад сонсгож, монгол уртын дуу Зээргэнтийн Шил, Алтайн Магтаалыг хайлав.

Зүүн гараас: Б.Жавхлан, Д.Шүрэнцэцэг, П.Фернандо, Б.Виктор, А.Алтангэрэл, Ц.Өнөржаргал

Энэ яриа Португалийн ТВАй телевизийн сэтгүүл Виктор Бандаррагийн Португалд амьдарч буй монголчуудын тухай нэвтрүүлэг хийж байгаатай нь таарч, Д.Шүрэнцэцэг, Ц.Өнөржаргал, А.Алтангэрэл нараас Португалын амьдралынх нь тухай ярилцлага авлаа.

Happy Easter and Patchwork Weekender Bag

My amazon basket was full of books for several months. Finally, I decided to start buying them and after a week they were at my post box. I liked Patchwork Weekender Bag from The Perfect Handmade Bag by Claire Youngs. Here is the finished bag. I had a bit of problem with measurements but it is done. This morning I went to my local shop to enlarge side triangles. On the pattern it said enlarge twice?! It was not really clear. However, with a shop assistant we managed to enlarge for 200% and it worked. Luckily, I took my last night's creation to measure. A photographer is my DD1, who is now six. She kept saying that I have a giant bag. She is right, it is my the biggest bag I ever made.
 

 
continue reading from my other blog click here
 

Fragments of my childhood, Хүүхэд насны дурсамжууд

Бидний амьдралд тохиолдсон жижиг сажиг зүйлүүд үе үе дурсамж болон нэхэн сөхөгддөг билээ. Бага насныхаа дурсамжийг бичье гэж бодлоо.

Many things happen in our lives and we recall them later with or without perfect details. I would like to share some of my childhood stories.

Долоон нас хүрч, эцэг эхийн Улаанбаатарт буй гэрт хүрэлцэн ирлээ. Хөдөөний хөөсөн мантуу гэж дуулах үе минь эхэлж байгаа нь энэ л дээ. Уул нь ч төрснийхөө дараа хэдэн сар эцэг эхтэйгээ амьдарсан боловч амьдралын эрхээр, эцэг эхийн шийдвэрээр хөдөө эмээ өвөөгийн гэрт бойжиж хүн болох эсэх нь шийдэгдэхээр явсан байсан юм. Эмээгийн ярьснаар бол идсэн хоол нь шингэдэггүй хүүхэд байсан бөгөөд эмээ намайг модны хар мөөг буцалсан усанд найруулж уулгаад хүний төрхөнд оруулсан гэдэг юм.

I lived with my parents for a bit after my birth, but before my first birthday I was sent to live with my grandparents to survive.  I was constantly sick and I think my young parents could not deal with my sickness. I never found out what it really was.  After seven years of living with my grandparents in the countryside, I returned to my parents' home in Ulaanbaatar to start a new era of my life.  I hated that my grandparents sent me to the city.

Нэгэн хүүхэд зургыг 33-р сургуулийн 1-р ангид сурч байдаа авахуулса юм.  Аав миний үсийг чанга гэгч нь самнаад, хоёр жартгарыг минь улам жартайлгаа Сансрын үйлчилгээний төвийн зурагчинд намайг авачиж зургыг минь авахуулсан юм. Хэн миний үсийг ингэж тайрсаныг ёстой санахгүй байна. Одоо харахад ямарч аймаар үс засалт вэ дээ. 

This photo was taken when I was seven years old.  My father arranged my hair and it hurt a lot because it was too tight. I do not remember who cut my hair.  It looks awful.

Тэр үед манайх 15-р хорооллын гимнастиктай байшингийн 5 давхарт амьдардаг байлаа. Энэ байшин лифт байхгүй, таван давхар луу хэдэн мянган удаа өгссөн. Манай байрны хүүхдүүд гэж миний үеийн охид хөвгүүд олонтой, хавар зуны дулаан улиралд наранд налайн суух ч эмээ өвөө олонтой байр байсан юм. Гурван орцонд 60 айлтай, мэдээж ганц нэгээр амьдардаг айл байвч бас өрөөгөө хөлслүүлдэг, аль эсвэл тэр үеийн жаягаар нэг байранд 2 айл суулгадаг системээр бодон тоолбол олон айл гарч ирнэ дээ.

At that time my parents lived on the 5th floor of an apartment block in the 15th district in Ulaanbaatar.  There was no lift; I climbed those stairs millions of times until I moved away aged 16.  There were at least 60 families living in that block.  There were many children of my age and all other ages.  Many grandparents lived with them too.

2010 оны зун авсан зураг. Энэ байранд миний хотын амьдрал эхэлсэн юм.

90-д он хүртэл 15-р хорооллын гуравхан байранд монголчууд амьдардаг байсан юм. Энэ нь 64, 65, тэгээд манай 66-р байр. Аавын яриагаар бол Л.И.Брежнев 60-аад онд айлчлахад шинэ хорооллоо үзүүлж, тэнд нь бас монголчууд амьдардагыг харуулахын тулд монголчуудыг оруулсан юм гэдэг байж билээ. Яагаад гэвэл тэр хороолол тэр чигээрээ оросуудын хороолол байсан. Орос дэлгүүр, сургууль, соёл, спортын төв, ЗХУ-ын худалдааны төв, орос эмнэлэг, Жуковын музей ер нь бараг л бүх юм нь орос. Жуковын музейн ард байдаг байсан шуудан монгол ажилтнуудтай байсан даа.

At that time in that district only three apartment blocks were occupied by Mongolians.  My father said that the goverment decided to give three apartment blocks to Mongolians because in the 60s Leonid Brezhnev visited, and they wanted to show that some Mongolians lived there.  The 15th district was full of Russian institutions, such as schools, the hospital, cultural and sports facilities, museum etc. 

Манай орцонд хоёр орос “местны гэж дуудагддаг” айлтай байлаа. Нэг давхарт амьдардаг айлынх нь хүү монголоор ярьдаг байсан шиг санаж байна. Шаргал үстэй өндөр хүү байдаг байж билээ. Мөн нилээд дээгүүр албан тушаал эрхэлдэг дарга нар, дипломатч, зохиолч, сэтгүүлч хэдэн айл байхаас гадна бас жирийн ажилчин айлууд ч байсан юм.

There were two Russian families living in my block, who had been there for years. The other residents were Mongolian high ranking officials, diplomats, writers and journalists and of course some factory workers too.

Хамгийн олон таван хүүхэдтэй хоёр айл манай давхарт амьдарда байлаа. Нэг нь миний үеийн хоёр охинтой, нөгөө айл нь миний үеийн хоёр хүүтэй. Нэг хүүтэй нь бүр нэг ангид сурч үзсэн юм. Тэгээд ч давхар болгонд миний үеийн хүүхдүүд байсан юм. Бид их л олон удаа ээж аавын ажилдаа явсан үер нүдээ боогоод бие биенээ барин шат дамжин их л тоглодог байж билээ. Тэр үед нэг нь унаж гэмтсэнийг санахгүй байна. Ямар ч байсан ээжийн аавын эзгүй хойгуур гэр орноо цэвэрлэх, хичээлээ хийхийн хажуугаар шавийгаа ханатал тоглоод авах нь бидний гол амьдралын зорилго байсан байж болно. Нуугдаж тоглох, хөл бөмбөг, ширээний теннис, тэр үед хамгийн их тоглодог байсан сагсан бөмбөг тоглох бол байрны хүүхдүүдийн амьдралын жирийн өдрүүд юм.

A family with five children lived in the apartment opposite and two of their boys were my age.  We played many times together, trying to catch each other blindfolded and climbing up and down stairs to escape the catcher. I cannot remember someone falling and injuring himself. Our main goal was that we had managed to play before our parents came home from work.  Before their arrival we also needed to do housework, homework, prepare or cook dinners.

Арай томроод гитар барин шатан дээр сууж дуу дуулж, юм ярих нь жирийн үзэгдэл. Тэр л үед би гитар тоглож сурсан юм. Дардаг ганц хоёр дуутай болсноос биш гитарыг сайн тоглож сураагүй. Харин одоо бол дахиад гитар сурах сонирхолтой байгаа.

Later during my teenage years we used to play guitars and sing on the stairs, and talk about girlfriends and boyfriends. At that time I learnt how to play guitar but I only knew how to play a couple of songs. Now I have forgotten everything but would like to learn again.

Намайг 5 билүү 6-р ангид байхад манай байрны подвалд хүүхдийн улаан булан байгуулж, тэнд нь ширээний теннис, шатар, даамын дугуйлан хичээллүүлж, хүүхдийн гэрэл зураг угаах булантай болсон. Тэр үед ганц байсан телевизийн сурвалжлагч нар ирж яриа хөөрөө, бичлэг хийхэд миний бие гэрэл зураг угааж байгаа дүрээр зургаа авахуулсан юм. Нэг өдөр байрны гадаа явж байхад чи зурагтаар гарсан гэж нэг хүүхэд хэлэхэд их л ичиж байснаа тодхон санадаг юм. Анх удаа миний зурагтаар гарч үзсэн нь тэр билээ.

When I was in about 5th or 6th grade, a children's corner opened on the basement of our apartment block.  There were table tennis tables, chess classes and photography lessons etc.  At that time there was only one television channel, and it showed a report about our children's corner.  The next day I was walking in the street and some one shouted at me that I was on television.  I was terrified and ran home as fast as I could.

Нилээд хэдэн жилийн дараа би өөрөө тэр зурагтын нэвтрүүлэг бэлддэг хүн болно гэдгээ мөрөөдөөгүй л явсан юм даа.

I did not dream at that time that later I would be a television journalist myself.

Тэр үед нагац ах Моликовын \Батзориг ч гэдэг\ надад авч өгсөн, 25 төгрөгнийх шиг санагдаж байна, их дэлгүүрээс авч өгсөн Смена гэрэл зургийн аппарат байсан юм.  Аавын хуучин хэрэглэж байсан хальс угаадаг ногоон хайрцагтай аппаратыг банны өрөөндөө оруулж байгаад авсан зургаа угаан.  Аав их дажгүй гэрэл зураг дардаг байсан юм. Би ч бас дуурайгаад зураг авах сонирхолтой болсон, одоо ч энэ хоббигоо орхиогүй байгаа.

I had a Soviet made Smena camera, which was a gift from my uncle.  I used to use my father's photo development tools which were in a big green box, and would lock myself in our only bathroom to develop my photos. I think I got the passion for photography from my father who was a good photographer himself.  This passion is still with me...

Making new bags

Last Friday was the last day of school before Easter holidays.  DD1s classmate had her birthday and there was an excuse for me to make for 6 years old girl a little birthday present.  The fabric I used has been with me almost for two years.  I like it very much but stayed in my cupboard for too long and this was the time to bring it out and give a little treat.  Here is the result. 

Улаан өндөгний баяр болж байгаа болохоор хүүхдийн сургуулийн хоёр долоо хоногийн амралт эхэлж байна.  Том охины ангийн охин 6 нас хүрсэн учир түүнд бэлэг бэлдэх хэрэгтй боллоо.  Тэгээд бараг хоёр жил шургуулгандаа хадгалсан давуугаа гаргаж ирэн нэг иймэрхүү цүнх оёсон юм.

I like making clutches and working with frames.  Not many beautiful frames are found in Portuguese shops (if does so, unfortunately, too expensive) but Chinese shops provide some.   Not a perfect frame to make beatiful bags but enough to have nice ones.  Here is the another recent work of mine. 

Төмөр түгжээтэй цүнх ёох дуртай ч португал зах зээлд байвал их үнэтэй байдаг юм.  Харин хятад дэлгүүрээс бол нэг и гоё биш ч гэсэн хямдхан түгжээ олддог.  Саяхан нэгэн түгжээ авч хийсэн цүнх минь энэ байна.

This little one is only couple of days old and I have been using it a lot.  It has enough room for my keys, mobile and for my coin purse just in case I decide to visit local cafes.  I can use it as shown in the photo or can use belt too.  I can quickly grab it and go to get my DD2 from creche or walk the dog.  I will have free hands while walking the dog or playing in the playground with my girls.  Good for going to discos as well.  No need to worry about where to leave your bags.

Хэдхэн хоногийн өмнөхөн хийсэн энэ жижиг цүнхийг бол өдөр болгон л хэрэглэж байна.  Ойрхон яаралтай гарах үед энэ цүнхэн дотроо түлхүүр, гар утас, задгай мөнгөний түрийвчээ хийчихээд гарахад амар.  Бага охиноо цэцэрлэгээс авах, нохойгоо зугаалуулахад гар чөлөөтэй их зүгээр байгаа юм.  Төрсөн өдөрт явахад цүнхээ хаана тавих тухай бодохгүй амар.  Дисконд явахад ч бүсэндээ зүүгээд бүжиглэж байхад их чухал хэрэглээтэй цүнх болсон юм.

Guests in our own house or daily life

Coming back from holiday home was great but not in a house flooded. While we where away a water tube broken and two floors were flooded.


Now we do have swallen furniture and floor, if I can express myself that way. Now we are guests in our own house. Flood was in our bedroom and we have to move to our guests' bedrooms.



Амраад ирэхэд усны труба эвдэрч, гэр орон усанд автсан байсан юм. Хаяхаас өөр аргагүй болсон тавилга, энд тэнд шалны мод сугарч гарч ирчээ. Одоогоор өөрийн гэрт зочид болон амьдарч байна. Унтлагын өрөөнүүд усанд автсан болохоор бид зочдын өрөөндөө нүүж орсон юм.

However, life is continuing and spring is coming... +20 degrees outside like Mongolian summer, I managed to buy some flowers repot them and they are hunging outside my window. Planted to tomato seeds.

Тэгсэн хэдий ч өдөр тутмын амьдрал үргэлжилсээр... хавар ирж байгаа болохоор, ер нь бол нэмэх 20 хэмтэй монголын зун болсон байна л даа, цэцэг, ногоо тарих цаг болжээ. Ингээд дэлгүүр явж хэдэн цэцэг авчирч цонхны гадаа тавилаа. Бас хажуугаар жижиг улаан лооль тарьсан юм.

Skiing in Spain, Испанид цанаар гулгацгаалаа

20 and 21 February was carnival in Portugal.  Many schools, creches and towns had parades.  My DD2 had her school parade on 17 February.  Everyone was dressed up even teachers.

Католик шашинтай олон орон карнавалаа тэмдэглээ.  Португалд цэцэрлэг, сургуулиуд ч тэмдэглэж бас хэд хэдэн хотууд өөрсдийн карнавалыг хийцгээсэн. Том охины сургууль ч үүнээс дутсангүй.  2-р сарын 17-ны баасан гаригт хоёр охиноо гүнж болгоод сургууль, цэцэрлэгт нь хүргэж өгсөн юм.  Тэгээд том охины сургуулийн карнавалыг үзлээ.  Багш нар нь хүртэл карнавалын хувцас өмсөөд гоё юм билээ.

In Spain it was "a white week" when many Spanish people go skiing in couple of places in the country.  We came to Sierra de Bejar, which has a good beginners runs for our two girls to learn how to ski. We stayed at http://www.refugiolacovatilla.com/ When you are with young kids and you do not expect to eat lunches and dinners in Spain because everything start too late. We had very warm nights there and it was an adorable place to stay but hit our heads couple of times on roofs of the apartment.

Өнгөрсөн долоо хоног Испаничуудын хувьд "цагаан долоо хоног" байсан юм.  Яагаад гэвэл энэ долоо хоногт ихэнх хүмүүс нь цастай цөөхөн хэдэн ууландаа очиж цанаар гулгадаг юм билээ.  Бид ч тэднийг дуурайн хоёр охиндоо цас үзүүлэх, хөлд нь цана углуулах ажилтай Бехар уул руу 5 цаг машинаар явцгаасан юм.

http://www.refugiolacovatilla.com/ Энд долоо хоногийг өнгөрөөсөн юм. Хоёр унтлагын өрөөтэй, өөрсдөө хоол ундаа бэлтгэчихнэ.  Испанийн цагаар хоёр бага насны хүүхэдтэй өдөр, оройн хоол ресторанд иднэ гэдэг бол хэцүү.  Испаничууд хэт орой хооллодогоороо нилээд онцлогтой ард түмэн дээ.

Уучлаарай. Энэ зургыг толгойгоо гилжийлгэж харахаас өөр арга алга. Миний буруу биш  Iphone.

Sorry, still cannot understand why Iphone does this. Hopefully, someone is working on next Iphone to make photos look straight. A little exercise for you

First day was awful, both DDs whining, crying and refusing to cope. Second day was a bit better than the previous one.  DD1 started enjoying to ski and at the end she was happily going by herself to a magic carpet and coming down all by herself, of course from time to time falling down.

Эхний өглөө ч ямар сайндаа дэмий ч ирэв үү дээ гэж бодож байснаа хэлээд юу гэхэв.  Хоёр охин хоёулаа усан нүдлээд хэрэг алга.  Гулгахгүй л гэнэ, өмсөхгүй л гэнэ. Бараг л үгээ хэлсэн гэхэд болно. Хоёр дахь өдөр нь харин арай тааламжтай эхэллээ. Том охин цанаар гулгахын амтанд орж бараг өөрөө ганцаараа гулгаад алга болдог болчихов.

In first day DD2 tried couple of times to ski on only in one ski.  Second day she could stand on the ski but refused to learn to go by herself alone for more than 5 m. 

First day we went back to our place to give them nap.  Second day they did not have that luxury, they slept on a table and bench.  Following two days they did not have their afternoon naps at all. But last day DD2 was so tired that she just slept on our bag in open air.

Нөхөр маань явахаасаа өмнө нилээд youtube-р хүүхэд хэрхэн цанаар гулгуулж сургахыг үзсэний хувьд ямар ч байсан бага охиноо нэг цанан дээр зогсоож сургалаа. Гэхдээ л ганцаараа 5 метрээс илүү явахыг хүссэнгүй. 

Эхний өдрөө хоёр охиноо буудалдаа авчирч өдөр унтууллаа. Хөөрхий зайлуул ядраад хурхирч өгч байнаа.  Би ч цэвэр агаарт гарсан болохоор бас нийлээд л найрал дуу эгшиглүүллээ.  Хоёр дахь өдрөө цанын баазын хоолны ширээ, сандал дээр хоёр охиноо унтуулав.

Дараачийн хоёр өдөр өдрийн унтлага хийсэнгүй. Хөөрхий бага охин маань сүүлчийн өдрөө цэвэр агаарт нам яваад өглөө. Энэ хойгуур аав, том охин хоёр уулын оройд гарч гулгалаа. Би багаа сахиж, хүн амьтан хүрч ирээд сэрээчихвий гэж хамгаалагчийн үүрэг гүйцэтгэхээр үлдсэн юм.

Явсан хүн яс зууна гэгчээр том охин маань ганцаараа уулын оройгоос цанаар ганцаараа гулгаж сурав. Харин бага охин маань цанаар гулгах амтыг мэдэрсэн юм. Надтай хамт гулгахдаа, "Ээж ээ, хурдан гулгаарай" гэж хэлээд дуу аялж байсан билээ.

Overall we had 75 per cent success.  DD1 dashing down the slopes and DD2 enjoying going down with us. 



Everyday life

One of my morning rituals is to walk our dog. He is weimaraner, wants his walks all the time.

He has been with the family seven years. For his colour we named him Tucha - a Russian word for storm cloudes.


A local restaurante just received its fish. This restaurant always says that they serve fresh fish. A guy told me that this one was caught at night near Sesimbra.

Last week was my a very productive craft week.  A friend gave me a magazine and I made this cute dog. 

 Here is a cardigan for my DD2, she is 3 years old.  It is all one piece for which I liked knitting.

Tonight was baking night. Chocolate cookie but I did not like the result.  I think my DD2 liked a lot.   

 

Last Saturay I went to a Norwegian family and I learnt from the husband how to make Norwegian flat bread.  Made of flakes, sunflower seeds, boiled linseed, sesame seeds, a bit of flour.  DD1 enjoyed eating it and it will be good with olive paste or cheese.

Almond trees are blooming,

Энэ жил Португалийн өвөл маш дулаахан болж байна.  1-р сарын 3-нд Римээс буцаж ирэхэд 20 хэмийн дулаантай байсан юм.  12-р сарын дунд хүртэл ч иймэрхүү л байсан.  Яг л монголын зун шиг.  Бороо нь бага шивэрсэн. Үүнээс үүдээд усны нөөц нь багасч байх шиг байна даа.  Өвөл л юм болохоор үе үе хүйтэн салхи салхилж пальто мөрлүүлнэ.

Дулаан байгаа ч гэсэн хүүхэд ханиад томуу хүрэх нь энүүхэнд л байна.  Гурван долоо хоног дараалан хоёр охиноо ээлжлэн гэртээ харж байна.  Эхлээд бага нь долоо хоног гэртээ, дараа нь том нь, энэ долоо хоногт бага нь дахиад л... Сургууль, цэцэрлэгээр дүүрэн л ханиад... Өвөл юм чинь яалтай ч билээ дээ.

Жам юм болохоор миндалийн мод цэцэглэжээ.  Бага охины цэцэрлэгийн хажууд байдаг, өөдөөс харсан хөршийн мод цэцэглээд цагаан цэцэгс нүд баясгана.  8-р зууны үед ч билүү дээ арабаас авчирсан португалийн хааны гүнж цасаа санаад, санаа алдаад байхаар нь хаан хайрт бүсгүйдээ цас авчирч чадахгүй ч хоёрдугаар сард миндаль цэцэглэг гэж модыг нь тарьсан түүх байдаг. 

Амьдралынхаа арван жилийг энэ оронд өнгөрүүлэхдээ цас миний амьдарч буй газарт орохыг ганц л удаа харсан юм.  Уул нь хойт зүг рүүгээ цас өвөлдөө ороод, сургууль, цэцэрлэг, албан газрууд хаагддаг л даа.  Монголд тэгвэл бараг 9 сар хамаг юм хаагдана даа.

Нохойгоо зугаалуулаад ирж явтал гудамжны эхэнд байдаг айл жүржээ түүж байсан.  Одоо ч дэлгүүрээр жүрж зарагдаад, шүүсийг уухад сайхан байна даа. Урд зүгийн жүрж амттай, сайхан чихэрлэг. Аль ч улиралд эндхийн зоогийн газруудад дөнгөж шахсан жүржний шүүс зарна.  Уул нь нэг л газраас ирж байгаа жүрж 1.50 центээс 4 евро хүртэл үнэтэй байдаг юм.  Томхон нэг жүржнээс тал стакан шүүс гарна.  Эрүүл байя гэвэл уугаад л байхаас яахав. Бөөн витамин С. Гэхдээ жүржний витамин С-ний хэмжээ киви жимснийхэд арай л хүрэхгүй.